Poezja jest mową odświętną. Jest odkrywaniem rzeczywistości w Prawdzie. Poeta w każdej odsłonie wiersza pragnie wyrazić Ją o świecie i sobie, przejrzeć się w Niej jak w lustrze. A także zaświadczyć o wydarzeniach i o ludziach. Poezja ma obowiązek utrwalania nawet chwilowych olśnień jawiących się w doczesności ranionej cierpieniem. A nadto pokrzepiania człowieka w jego egzystencjalnym lęku. Próbuje porządkować rzeczywistość. Poezja jest też komentarzem do prawdy, dobra i piękna Słowa Bożego; niekoniecznym, ale jest – od człowieka rejestrującego światło z góry. W Słowie szuka on swojego spełnienia. I z niego poezja czerpie wieczne soki. (Autor)
